Boerke

Boerke zal wel zijn gevoel hebben gevolgd in het leven. Dat moet wel, zijn verstand werkte niet goed, daar had hij weinig aan. 'Een verstandelijke beperking' heet dat tegenwoordig. Vroeger, toen ik nog een jochie was spraken we het in het dorp over 'de jongens'. Iedereen wist, dat zijn de mensen die op Spraeland wonen, dat groepje gebouwen in de bossen buiten het dorp. Boerke was één van 'de jongens'.

Ik weet niet wat Boerke's echte naam was, daar had ik ook nooit over nagedacht, Boerke was Boerke. Zelf zou hij het je niet vertellen, Boerke kon niet praten, alleen grommen. Ook weet ik niet wie die bijnaam heeft verzonnen, maar toepasselijk is hij wel. Als je Boerke tussen 42 willekeurige mannen zette wist je gelijk welke werd bedoeld. Een scheef hoofd, rood, gehavend en erop wat toefjes dun haar van onbestemde kleur. Hij was schriel en gebogen maar straalde toch een pezige kracht uit. Geen geweldenaar maar iemand die stoïcijns doorgaat. 'En de boer, hij ploegde voort', dat type uiterlijk. Hij had een rode boerenzakdoek bij zich. Die hadden we thuis ook, voor rond de nek tijdens Carnaval. Boerke gebruikte de zakdoek om het zweet van zijn voorhoofd te wissen. Of zijn neus te snuiten, naargelang behoefte.

Je zag Boerke overal wel rondsukkelen, als je naar school fietste bijvoorbeeld, of naar een vriendje. Op pijnlijke voeten, het ging hem duidelijk moeilijk af. Hij had wat aan zijn voeten. Nou ja, hij had eigenlijk aan alles wat, maar zijn voeten waren al een paar keer geopereerd. Toch liep hij door weer en wind, en best ver van huis. Als Boerke ergens wilde zijn dan begon hij in de richting te strompelen, totdat hij er was.

Wanneer SVV, de Venrayse voetbalvereniging thuis speelde was Boerke van de partij. Een kilometer of vijf, het zal hem meer dan een uur hebben gekost. Boerke stond langs de lijn, de trouwste supporter. Na de wedstrijd waren er mensen die vroegen: "Boerke, wat heeft SVV gemaakt?". "Grrrharrgruglarr" zei Boerke en liet een papiertje zien. Een collega voetbalfan had daar de uitslag op geschreven. Dan wisten de mensen dat.

Zondagochtend ging Boerke naar de Hoogmis. Daar was hij ruim op tijd zodat hij een plaatsje naar believen kon uitkiezen. Uiterst rechts, helemaal vooraan, vaste prik. Hij zette zich neer, trok zijn schoenen uit en wachtte ongedurig om zich heen kijkend tot de mis begon. Op kousen! In de kerk! Vooraan!
Als jochie dacht ik wel eens stiekem dat die Boerke lang zo gek nog niet was. Daar zat hij toch maar mooi op sokken in de kerk, zonder dat iemand er wat van zei. In een bank die eigenlijk gereserveerd was. Mensen die de collecte deden, op de kansel een lezing brachten, de Vorst van de Carnavalsvereniging, de voorzitter van het koor, bij gelegenheid de 1ste communicantjes of het kersverse echtpaar tijdens een huwelijksmis. En Boerke.

Rechts langs het zijpad zat Boerke bij de mensen waar het om gaat, de notabelen, prominenten.

Volkomen terecht, want dat was hij ook.